سود شما از این ترانسفر: صفر ریال!

مهدی افشاری گلجو

به گزارش آراد،در بیشتر نقاط دنیا فرمول خرید و فروش یا همان ترانسفر بازیکنان فوتبال از قواعد یکسانی پیروی می‌کند و هر باشگاهی برای خرید و یا فروش بازیکن باید در همان چهارچوب عمل کند. این قوانین شامل حال ستاره‌های مطرح دنیای فوتبال هم می‌شوند مانند کریستیانو رونالدو، فوق ستاره پرتغالی که تا سال ۲۰۲۱ با رئال قرارداد داشت و بند آزادسازی یک میلیارد یورویی او از رئال بزرگ‌ترین مانع هر باشگاهی برای انتقالش به تیم‌های دیگر بود.

با توجه به این رقم سرسام‌آور، دور از ذهن بود که باشگاهی در سطح اروپا توان پرداخت این عدد را برای جذب رونالدو داشته باشد. از طرفی نباید فراموش کنیم که علی‌رغم روند فوق‌العاده رونالدو و نقش مهم او در موفقیت‌های بزرگ لوس بلانکوس، این بازیکن ۳۳ ساله شده و به همین دلیل، مشخص بود که در صورت جدایی رونالدو، باشگاه مورد نظر با مبلغی بسیار پایین‌تر برای جذب او اقدام خواهد کرد.

مطابق تصورات همین اتفاق نیز افتاد و باشگاه یوونتوس با پرداخت ۱۱۷میلیون یورو به رئال مادرید یکی از بزرگ‌ترین خریدهای تاریخ خود را انجام داد. رئال نیز از فروش رونالدو مبلغ قابل توجهی به دست آورد تا از این طریق به جذب بازیکنان جدید امیدوار باشد. پس از جدایی رونالدو، فلورنتینو پِرز مدیر رئال مادرید در تلاش است که بتواند جانشین مناسبی برای او در سرزمین لوس‌ بلانکوس انتخاب کند. پِرز تمایل دارد یکی از ستاره‌های بنام این روزهای دنیای فوتبال را به خدمت بگیرد. گزینه‌هایی مثل ادن هازارد، نیمار و یا امباپه.

مشکل بزرگ پِرز در بستن قرارداد با این بازیکنان بند آزادسازی آنها است. چون این بازیکنان تحت قرارداد با باشگاه‌های خود هستند و برای دریافت رضایت‌نامه باید مبلغی هنگفت به حساب باشگاهایشان واریز کنند. به طور مثال بند آزادسازی ادن هازارد از چلسی ۲۲۳ میلیون یورو است، رقمی که اگر توسط پِرز پرداخت شود گران‌ترین انتقال تاریخ دنیای فوتبال رقم می‌خورد و باشگاه چلسی از فروش هازارد به سود کلانی دست می‌یابد.

  سوءتفاهمی به نام کمیته اخلاق؛ برای چه اینجائید؟

این قراردادها نمونه‌ای از قواعد حاکم بر فوتبال حرفه‌ای کشورهای اروپایی است. قراردادهایی که افزایش ارزش سهام، سوددهی بیشتر تبلیغات باشگاهی و مواردی از این دست را به دنبال دارد و سودهای هنگفتی را به حساب‌های باشگاه‌های اروپایی سرازیر می‌کند و باعث حرکت چرخ صنعت فوتبال در قاره سبز می‌شود.

 

نگاهی به فرآیند انتقال بازیکن در لیگ برتر ایران

حقیقت تلخ باشگاه‌داری در ایران گویای این است که مقوله باشگاه‌داری حرفه‌ای در کشور شکل نگرفته و مدیران فوتبال باشگاه‌های ایران بیشتر در حال تیم‌داری هستند. آنها نمی‌توانند از طریق ترانسفر درآمدزایی داشته باشند و با بستن قرادادهایی از جنس ترکمانچای، به نوعی خود را از این امتیاز محروم می‌کنند. علت این محرومیت نیز به دلیل مدیریت غلطی است که در رأس باشگاه‌ها اتفاق می‌افتد. بعضی از این مدیران که با رانت و ارتباط به این صندلی‌ها می‌رسند برای اینکه در مدت کوتاه مدیریت خود اسمشان سر زبان‌ها بیفتد انواع و اقسام قراردادهای کوتاه مدت را با بندهای عجیب و غریب می‌بندند و بازیکنان مختارند هر زمانی که خواستند با پرداخت مبلغی جزیی و به راحت‌ترین شکل ممکن از تیم جدا شوند.

مدیرعامل مستعفی باشگاه استقلال در آخرین گفت و گوی مطبوعاتی خود به افشای کدهایی از علل بستن قراردادهای کوتاه مدت و مشروط پرداخت. یکی از این کدها فشار هواداران برای حضور تعدادی از بازیکنان بود. طبق گفته وی، وقتی بازیکنان متوجه این موضوع می‌شوند که مدیر عامل تیم برای بستن قرارداد با آنها از طرف هواداران تحت فشار است خواسته‌های نامتعارف خود را مطرح می‌کنند. مدیران تیم‌ها برای خروج از فشار هواداران مجبور به عقد قرارداد با بازیکنان مورد نظر هستند و بارها پای میز مذاکره می‌نشینند تا آنها را متقاعد به بستن قرارداد کنند. بازیکنان نیز از این فرصت سوء‌استفاده کرده و قراردادهای کوتاه مدت با مبالغ هنگفت می‌بندند و بندهای عجیب‌وغریبی نیز برای جدایی خود در قرارداد می‌گنجانند. مدیران نیز فقط برای اینکه نشان دهند کار خود را به خوبی انجام داده‌اند با هر سازی که بازیکن می‌زند می‌رقصند! و زیر پای قراردادهای این‌چنینی را امضاء می‌کنند.

  همدلی؛ چتری فراگیر برای موفقیت تیم ملی فوتبال

برای فهم بهتر این موضوع به عنوان نمونه چند قرارداد بازیکنان لیگ برتر ایران را بررسی می‌کنیم.

بعد از پایان لیگ هفدهم صادق محرمی از پرسپولیس جدا شد و به عنوان بازیکن آزاد! (اتفاقی که کمتر در دنیای فوتبال رخ می‌دهد) با تیم دیناموزاگرب کرواسی پای میز مذاکره نشست و سرانجام با قراردادی۷۰۰ هزار یوروی به این تیم پیوست. سود باشگاه پرسپولیس از این انتقال؛ صفر ریال!

در ادامه فرشاد احمدزاده ساز جدایی سر داد، او که در پرسپولیس به پسر برانکو شهرت داشت سودای لژیونر شدن به سرش زد و به عنوان بازیکن آزاد! (اتفاقی که کمتر در دنیای فوتبال رخ می‌دهد) با قراردادی۸۰۰ هزار یورویی به باشگاه اشلانسک وروتسواو لهستان پیوست تا اولین ایرانی حاضر در لیگ لهستان نام بگیرد. سود باشگاه پرسپولیس از این انتقال؛ صفر ریال!

وحید امیری بازیکن جنگنده فوتبال ایران مذاکره با باشگاه پرسپولیس و تمدید قرارداد را به بعد از مسابقات جام‌جهانی موکول کرده بود. ولی بعد از درخشش در این رقابت‌ها پیشنهادات ریز و درشتی از کشورهای اروپایی و حوزه خلیج فارس داشت که از نظر مالی با رقم پیشنهادی پرسپولیس تفاوت فاحشی داشت و سرانجام بعد از کش‌وقوس‌های فراون به عنوان بازیکن آزاد (اتفاقی که کمتر در دنیای فوتبال رخ می‌دهد) با قراردادی به ارزش ۴/۱ میلیون یورو به ترابزون ترکیه پیوست. سود باشگاه پرسپولیس از این انتقال؛ صفر ریال!

  مصدومیت ستاره پرسپولیسی تیم امید

مثال‌های این‌چنینی در دیگر باشگاه‌های ایرانی به وفور یافت می‌شود مثل امید ابراهیمی بازیکن استقلال که بعد از اتمام قرارداد خود با باشگاه استقلال با مبلغ ۲/۱ میلیون دلار به تیم الاهلی قطر پیوست و باشگاه استقلال از این انتقال هیچ سودی نصیبش نشد.

از سویی دیگر مدیران باشگاهی در ایران برای اینکه به نتایج مقطعی، یعنی دست یافتن به عناوین قهرمانی (شما بخوانید مطرح کردن نام خود) دست یابند باید بازیکنان مدنظر سرمربی را جذب کنند. به همین دلیل با بازیکنان قراردادهای مشروط منعقد می‌کنند، یعنی بازیکن علیرغم داشتن قرارداد می‌تواند با پرداخت مبلغی از تیم جدا ‌شود. از این دست شاهکارهای مدیریتی نیز در ورزش کشور ما زیاد دیده می‌شود مثل؛ امید نورافکن و مجید حسینی بازیکنان فصل گذشته باشگاه استقلال که هر کدام با پرداخت تنها ۱۰۰ هزار دلار توانستند از استقلال جدا و راهی لیگ دیگری شوند.

امروزه در فوتبال حرفه‌ای دنیا نمی‌توان مثال‌هایی از این دست پیدا کرد. باشگاه‌های حرفه‌ای، قراردادهای طولانی مدت و بدون قید و شرط تنظیم می‌کنند و برای تمدید قرارداد در یک بازه زمانی یک یا دوساله (قبل از به پایان رسیدن مهلت قانونی) با آنها وارد مذاکره می‌شوند. بازیکنان نیز یا قرارداد خود را تمدید می‌کنند و یا در صورت عدم توافق جدید، باشگاه آنها را با بالاترین قیمت به فروش می‌رساند و به این ترتیب باشگاه‌ها بیشترین سود را از انتقال بازیکنان می‌برند.

نکته قابل تأمل در دلیل و نحوه جدایی بازیکنان لژیونر، این است که باشگاه‌های ایرانی نمی‌توانند از ترانسفر بازیکنان خود حتی یک ریال هم درآمدزایی داشته باشند و گویی این چرخه باطل در حال تکرار مداوم است و تا زمانی که باشگاه‌های ایرانی به عقد قرادادهای اصولی و استاندارد تن ندهند، این خروج ارز و ضرر مالی و معنوی برای هوادار داخلی جبران ناپذیر خواهد بود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *